Granice nie są barierami dla współczucia; są mostami do równowagi. Kiedy mówimy „tak” na wszystko, po cichu mówimy sobie, że nasz komfort nie ma znaczenia. Z czasem to przekonanie niszczy nie tylko pewność siebie, ale i radość.
Jest jakaś cicha siła w tym, że wiesz, gdzie postawić granicę, nawet gdy inni tego nie rozumieją. Nie chodzi o bycie upartym czy nieczułym, ale o uszanowanie przestrzeni, którą sobie wypracowałeś w swoim życiu.
Ten lot przypomniał mi coś prostego, ale i głębokiego: sposób, w jaki uczymy innych szacunku do nas, zaczyna się od tego, jak my sami szanujemy.
Widok z okna
Gdy samolot zaczął schodzić, światło słoneczne rozlewało się po chmurach niczym płynne złoto. Świat w dole wydawał się mały i spokojny, nietknięty hałasem osądów i oczekiwań.
Pomyślałam o tym, ile razy powiedziałam „tak” ze strachu – strachu przed rozczarowaniem kogoś, strachu przed osądzeniem za chłodną, strachu przed wyróżnieniem się. I jak często te „tak” mnie wyczerpywały.
Wyjątkowo powiedziałam „nie” i świat się nie skończył.
Właściwie zrobiło się ciszej. Łagodniej. Łagodniej.
Kiedy samolot wylądował, ojciec uśmiechnął się do mnie, gdy zbieraliśmy nasze rzeczy. Nie były to przeprosiny, ale wystarczyły. Dziewczynka pomachała. „Pa, pani z okienkiem!” powiedziała radośnie.
Uśmiechnęłam się w odpowiedzi. „Pa, kochanie”.
Idąc przez rękaw lotniczy, niosłem ze sobą coś o wiele cenniejszego niż jakakolwiek pamiątka: świadomość, że granice nie są murami, lecz oknami.
Wpuszczają światło i pozwalają oddychać.
Lekcja, która pozostała
Ten dzień nauczył mnie więcej niż jakakolwiek książka czy seminarium z poradami.
Nauczył mnie, że życzliwość i szacunek do samego siebie nie są wrogami – idą ramię w ramię.
Nauczył mnie, że czasami najbardziej znaczący rozwój następuje po cichu, kiedy decydujesz się nie przepraszać za to, że istniejesz.
Jeśli kiedykolwiek czułeś się winny, że powiedziałeś „nie”, że chronisz swój czas, energię lub spokój – pamiętaj o tym:
świat nie potrzebuje, żebyś dawał więcej. Potrzebuje, żebyś dbał o siebie, żebyś mógł dać z siebie to, co naprawdę ważne.
Czasami najbardziej współczującą rzeczą, jaką możesz zrobić – dla innych i dla siebie – jest zajęcie miejsca przy oknie, spojrzenie w niebo i uświadomienie sobie, ile przestrzeni możesz zająć
Leave a Comment