W końcu poznałem rodzinę mojej dziewczyny, a kolacja za 400 dolarów ujawniła prawdę, której nie mogłem zignorować

W wieku 27 lat nauczyłem się już, że nie można oczekiwać wiele od randek.
— Koniec Ezoic – wp_under_first_paragraph – under_first_paragraph –>

Moja historia miłosna składała się z krótkich związków, które zaczynały się obietnicą, a kończyły grzecznymi pożegnaniami. Nic dramatycznego. Nic trwałego. Wystarczająco dużo, żebym zaczęła się zastanawiać, czy coś ze mną nie tak.

Kiedy więc nawiązałam z nią kontakt online i nasza rozmowa zaczęła płynąć swobodnie, od razu poczułam coś innego.

Śmialiśmy się.

Dzieliliśmy się historiami.

Cisza nigdy nie była niezręczna.

Po raz pierwszy od dawna nie próbowałem zaimponować komuś ani wymusić chemii. Ona po prostu istniała.

Po kilku udanych randkach poprosiłem ją o zostanie moją dziewczyną.

Uśmiechnęła się i bez wahania powiedziała „tak”.

Wtedy też zaproponowała mi, żebym poznał jej rodzinę.

Odebrałem to jako pozytywny znak.

Spotkanie z rodziną zazwyczaj oznacza powagę. Stabilność. Krok naprzód.

Wspominała nie raz, że zrobiłoby to duże wrażenie, gdybym przygotowała obiad.

Nie przywiązywałem do tego większej wagi.

W myślach wyobraziłem sobie jej rodziców. Może jedno rodzeństwo. Trochę niezręczny, ale do ogarnięcia wieczór.

Zapłacenie za kilka dodatkowych posiłków wydawało się rozsądne, jeśli oznaczało to rozpoczęcie wszystkiego od dobrej strony.

Następnie dotarliśmy do restauracji.

I poczułem ucisk w żołądku.

Cała jej rodzina już tam była.

Długi stół, przy którym siedzieli ludzie, których nigdy nie spotkałem.

Kuzyni.

Ciotka i wujek.

Innych nie potrafiłem umiejscowić.

Wszystkie twarze zwróciły się w moją stronę naraz, jakbym wszedł na scenę nieprzygotowany.

Zmusiłam się do uśmiechu i powiedziałam sobie, żeby nie panikować.

Podczas gdy czekaliśmy na miejsce, nikt do mnie nie przemówił.

Bez wstępu.

Żadnych pogawędek.

Nikt nie pytał, jak się poznaliśmy, ani czym się zajmuję w pracy.

Stałem tam czując się bardziej dodatkiem niż gościem.

Albo co gorsza, niewypowiedziane zobowiązanie.

Gdy usiedliśmy i rozdano menu, energia się zmieniła.

Nagle każdy miał głos.

Zamówienia zaczęły krążyć wokół stołu.

Najdroższy stek.

Owoce morza najwyższej jakości.