Nikt nie dostrzegł staranności wykonania prac.

Sama wybierała każdy kawałek drewna, wybierając tylko suche, solidne kołki. Każdy z nich ostrzyła pod precyzyjnym kątem. Układała je powoli i metodycznie, upewniając się, że są solidnie zamocowane. Znała dach jak własną kieszeń – każdy słaby punkt, każde miejsce wymagające wzmocnienia.

W końcu ktoś zdobył się na odwagę i zapytał ją o to bezpośrednio.

„Dlaczego to robisz? Boisz się czegoś?”

Nie wyglądała na defensywną. Nie wyglądała na zdezorientowaną. Po prostu podniosła wzrok i spokojnie odpowiedziała:

„To jest moja ochrona.”

„Ochrona przed kim?” – zapytali.

„Z tego, co nadchodzi” – powiedziała.

Nie podała żadnych dalszych wyjaśnień.

Potem nadeszła zima i wszystko stało się jasne.

Najpierw spadł śnieg. Potem nadszedł wiatr. Gwałtowne, nieustanne podmuchy, które łamały drzewa i przetaczały się przez wioskę. Ludzie leżeli w nocy bezsennie, słuchając jęków dachów i zawalonych płotów. Rano po podwórkach walały się porozrzucane arkusze dachów.

Kiedy burza w końcu minęła, sąsiedzi wyszli ocenić szkody.

Wiele domów poważnie ucierpiało. Dachy były częściowo zniszczone. Brakowało desek.

Ale jej dom pozostał nietknięty.