Cecilia zrobiła mały krok w jego stronę. Ximena szlochała.

„Nigdy nie byłeś tragedią” – powiedział Diego. „Byłeś najlepszą rzeczą, jaka mi się przytrafiła. A jeśli los da nam drugą szansę, nie zamierzam jej zmarnować”.

Diego poruszył niebo i ziemię: zabrał Ximenę do najlepszego szpitala w Querétaro, zorganizował leczenie, badania kliniczne i nowe leki. Cecilia i Diego zaczęli się poznawać. Dziewczyna uczyła się, rękodzieła i czytała z pasją.

Miesiące później lekarz uśmiechnął się: guz się cofał. Ximena płakała ze szczęścia, Diego ją przytulił, a Cecilia dołączyła do nich.

Pobrali się podczas małej ceremonii, Ximena miała na sobie ten sam pierścionek, a Cecilia była druhną i miała na sobie niebieską suknię pasującą do topazu.

Diego pocałował Ximenę i szepnął jej:

-Wiecznie.

„To zawsze było wieczne” – odpowiedziała.

Później przenieśli się nad morze, do  Nayarit  .

Cecilia miała pokój z widokiem na wodę, stypendium w szkole, a Diego nauczył się prostych rzeczy: wozić ją na zajęcia, słuchać jej, być przy niej.