Mariana schyliła się, żeby podnieść rachunki.

Nie dlatego, że ich potrzebowała, ale dlatego, że nie chciała, aby poplamiły nieskazitelny marmur.

Ostrożnie położyła je na krawędzi kosza na śmieci i spokojnie powiedziała:

„Powinieneś je zatrzymać. Te pieniądze… będą ci potrzebne.”

Alejandro na sekundę zamarł.

W jej głosie nie było cienia urazy.

Nie było też żadnego błagania.

Ten spokój… wytrącił go z równowagi bardziej niż jakiekolwiek wyrzuty.

„Nadal zachowujesz się tak zarozumiale?” – warknął Alejandro, zwracając się do Camili. „Widzisz? Biedna, ale pełna dumy”.

Camila zaśmiała się szyderczo i mocniej przytuliła się do ramienia Alejandro, patrząc na Marianę od góry do dołu z pogardą.

W tym momencie do holu weszła grupa mężczyzn w czarnych garniturach.
Na czele stał siwowłosy mężczyzna o dominującej postawie i dostojnym spojrzeniu, a za nim podążali dyrektorzy i zespół prasowy.

Kierownik centrum handlowego skłonił się głęboko:

„Pani Mariano, wszystko gotowe. Prezentacja rozpocznie się za trzy minuty.”

W całym holu zapadła cisza.

Alejandro zbladł.

„Pani Mariano?” Jego głos był zdławiony, jakby ktoś ściskał mu gardło.

Mariana skinęła lekko głową.
Położyła ściereczkę na wózku do sprzątania.
Spokojnie zdjęła rękawiczki.

Asystentka natychmiast podeszła i narzuciła jej na ramiona elegancki biały żakiet.

W ciągu kilku sekund „sprzątaczka” zniknęła.

Teraz przed Alejandro stanęła inna kobieta:

Miała rozpuszczone włosy, wyprostowaną postawę i głębokie, zimne spojrzenie.

Siwowłosy mężczyzna wystąpił naprzód i oznajmił wyraźnym głosem: