Po śmierci syna mój przyjaciel się wyprowadził. To, co odkryłem później, ponownie mnie załamało.

Mój bliski przyjaciel ciągle mi powtarzał: „Musisz iść dalej” i chociaż wydawało się to niemożliwe, w końcu znalazłem sposób, żeby sobie z tym poradzić.

Zawsze była przy mnie, oferując mi pocieszenie, gdy mój ból stawał się nie do zniesienia.

Jako przykład podam tylko jeden:
dwa miesiące później nagle przeprowadził się do innego stanu, żeby podjąć nową pracę.

Stało się to tak szybko, że ledwo zdążyłem zauważyć, że odchodzi.
Chociaż za nią tęskniłem, cieszyłem się, że szuka nowych możliwości.

Pewnego dnia postanowiłem złożyć jej niespodziewaną wizytę.
Kiedy otworzyła drzwi, zamarła, zbladła, a jej ręce drżały.