Po śmierci syna mój przyjaciel się wyprowadził. To, co odkryłem później, ponownie mnie załamało.

Zaniepokojony wszedłem do środka i to, co zobaczyłem, niemal doprowadziło mnie do zemdlenia.

Tam, w jej salonie, stała mała pamiątka, którą stworzyła dla mojego syna.
Jego ulubione zabawki były starannie ułożone, świeca delikatnie migotała, a jego oprawione zdjęcia były porozrzucane po całym pokoju.
Łzy napłynęły mi do oczu, gdy zrozumiałam, co to znaczy: choć zachęcała mnie do uzdrowienia, w milczeniu nosiła w sobie własny ból.

Ze łzami w oczach wyznała mi, że kochała mojego syna jak własnego i że odeszła nie po to, by przede mną uciec, lecz by ukryć swój ból, tak abym mogła zacząć się leczyć, nie czując jej ciężaru.