Podczas uroczystości ukończenia szkoły nazwałam moją siostrę nic nieznaczącą osobą — trzy miesiące później weszłam do jej pokoju i zamarłam.

Odnieść sukces we dwoje… bez zrozumienia tego

Młodszy brat z kolei kurczowo trzymał się nauki jak koła ratunkowego. Książki były dla niego schronieniem, dobre oceny usprawiedliwieniem. Każdy sukces stawał się dowodem na to, że poświęcenia były warte zachodu. Stopniowo zakorzeniała się w nim niebezpieczna myśl: ten osobisty sukces był jego i tylko jego.
Emma natomiast nigdy nie narzekała. Wieczorami, pomimo zmęczenia, pomagała w nauce. W dniu, w którym jej brat został przyjęty na uniwersytet, płakała ze szczęścia.
„Będziesz kimś” – powiedziała z dumą.
Ale jakim kosztem…

Chwila, w której wszystko idzie nie tak

W dniu ukończenia szkoły wszystko wydawało się idealne. Suknia, brawa, obiecujące plany na przyszłość. Emma była tam, dyskretna, siedząca z tyłu, zmęczona, ale uśmiechnięta.
Potem przyszła kolacja. Alkohol, euforia, potrzeba udowodnienia sobie czegoś. I to zdanie, wypowiedziane zbyt głośno, zbyt okrutnie:
„Udało mi się. Wybrałeś łatwą drogę i stałeś się nikim”.