Podczas uroczystości ukończenia szkoły nazwałam moją siostrę nic nieznaczącą osobą — trzy miesiące później weszłam do jej pokoju i zamarłam.

Cisza.
Emma milczała. Wstała, mruknęła, że ​​jest dumna… i odeszła.

Trzy miesiące ciszy… a potem szok

Telefony pozostały bez odpowiedzi. Minęły trzy miesiące bez przeprosin ani konfrontacji. Aż do dnia, w którym obowiązek pracy sprowadził młodego absolwenta z powrotem do rodzinnego miasta. Pod wpływem impulsu postanowił odwiedzić siostrę.
Adres się zmienił. Budynek był w ruinie. Drzwi były uchylone.
W środku: prawie pusty pokój. Materac na podłodze. Rachunki za leczenie. Aparat oddechowy.
A na łóżku… Emma.
Wychudła. Osłabiona. Nie do poznania.